Wprowadzenie

Myślę, że pokora to jedna z najpotężniejszych i najbardziej źle rozumianych cech w branży IT.

Zwłaszcza w środowiskach mocno związanych z:

•  inteligencją,

•  ekspertyzą,

•  wynikami,

•  innowacją,

•  i ciągłym porównywaniem się.

Ciekawe, prawda?

Bo nowoczesna kultura technologiczna często nagradza:

•  pewność siebie,

•  widoczność,

•  silne opinie,

•  personal branding,

•  i wydawanie się wysoce kompetentnym.

I szczerze — sama pewność siebie nie jest problemem.

Problem zaczyna się, gdy pewność siebie powoli przeradza się w:

•  arogancję,

•  defensywność,

•  poczucie wyższości,

•  albo niemożność uczenia się.

Dlatego pokora staje się tak cenna.

Nie jako słabość.

Ale jako dojrzałość emocjonalna i intelektualna.

Pokora to nie dewaluacja siebie

Myślę, że wielu ludzi całkowicie źle rozumie pokorę.

Pokora nie oznacza:

•  udawania, że wie się mniej,

•  obniżania siebie,

•  braku pewności siebie,

•  albo odrzucania własnych mocnych stron.

Zdrowa pokora oznacza trafniejsze rozumienie rzeczywistości.

Na przykład:

•  możesz być wysoce utalentowany i wciąż czasem się mylić,

•  doświadczony i wciąż się uczyć,

•  inteligentny i wciąż ograniczony,

•  pewny siebie i wciąż otwarty.

Ciekawe, że naprawdę doświadczeni profesjonaliści często stają się spokojniejsi i bardziej pokorni z czasem.

Nie dlatego, że wiedzą mniej.

Ale dlatego, że lepiej rozumieją złożoność.

Im więcej uczysz się, tym więcej widzisz

Fascynująca rzecz o wzroście: głębsza wiedza często zwiększa świadomość niepewności.

Na początku ludzie czasem myślą:

"„W końcu wszystko rozumiem.”"

Ale z czasem rzeczywistość staje się bardziej zniuansowana.

Zwłaszcza w software development, gdzie:

•  systemy są złożone,

•  kompromisy ciągle istnieją,

•  ludzie komunikują się niedoskonale,

•  a technologia ciągle się zmienia.

Ciekawe, prawda?

Emocjonalnie dojrzali ludzie zwykle stają się bardziej komfortowi z mówieniem:

"„Mogę się mylić.”"

"„Jeszcze nie wiem.”"

"„Może istnieje inna perspektywa.”"

I szczerze — to tworzy znacznie zdrowszą współpracę.

Ego i ekspertyza

Myślę, że ego naturalnie pojawia się w środowiskach zbudowanych wokół ekspertyzy.

Zwłaszcza gdy ludzie inwestują lata w:

•  naukę,

•  budowanie reputacji,

•  rozwiązywanie trudnych problemów,

•  i udowadnianie kompetencji.

To zrozumiałe.

Ale ciekawe, że ego często redukuje zdolność uczenia się.

Dlaczego?

Bo gdy tożsamość przywiązuje się do:

"„bycia najmądrzejszą osobą w pokoju,”"

feedback i niepewność zaczynają czuć się zagrażająco.

I szczerze — to może powoli tworzyć sztywność.

Pokora utrzymuje ciekawość przy życiu.

Pokora poprawia komunikację

Myślę, że pokorni ludzie zwykle komunikują się inaczej.

Niekoniecznie łagodniej.

Ale bardziej otwarcie.

Na przykład:

•  zadają pytania,

•  słuchają uważniej,

•  rozważają inne perspektywy,

•  przyznają niepewność,

•  i oddzielają pomysły od tożsamości.

Ciekawe, że to często znacząco poprawia:

•  teamwork,

•  zaufanie,

•  feedback,

•  i rozwiązywanie problemów.

Bo dyskusje przestają przypominać bitwy ego.

I zaczynają przypominać współpracę.

Pokora i bezpieczeństwo psychologiczne

Wiem, że ten temat pojawia się często w tej serii, ale pokora silnie wpływa też na bezpieczeństwo psychologiczne — klimat, w którym można podejmować ryzyko interpersonalne.

Aroganckie środowiska często tworzą:

•  strach,

•  defensywność,

•  milczenie,

•  i emocjonalny dystans.

Ludzie boją się:

•  zadawania pytań,

•  przyznawania się do błędów,

•  wyrażania niepewności,

•  albo dzielenia się pomysłami.

Tymczasem pokorni profesjonaliści tworzą przestrzeń do uczenia się.

Dlaczego?

Bo komunikują:

"„Nie musisz być idealny, żeby uczestniczyć.”"

I szczerze — to dramatycznie zmienia atmosferę zespołu.

Technologia ciągle się zmienia

Kolejny powód, dla którego pokora ma takie znaczenie w IT: szybkość zmian.

Frameworki ewoluują.

Narzędzia znikają.

Best practices się przesuwają.

Całe paradygmaty transformują się niespodziewanie.

Ciekawe, że sztywna pewność słabo starzeje się w szybko zmieniających się środowiskach.

Tymczasem adaptacyjni i pokorni ludzie zwykle naturalnie uczą się dalej.

Bo pokora pozwala na:

•  elastyczność,

•  ciekawość,

•  eksperymentowanie,

•  i otwartość na zmianę.

I szczerze — długoterminowy wzrost zależy znacznie bardziej od zdolności uczenia się niż od tymczasowej pewności.

Pokora i leadership

Myślę, że pokora staje się szczególnie cenna w leadership.

Bo arogancki leadership często tworzy:

•  kulturę napędzaną strachem,

•  słabą komunikację,

•  ukryte błędy,

•  napięcie emocjonalne,

•  i mniejszą kreatywność.

Tymczasem pokorni liderzy często:

•  uważnie słuchają,

•  przyznają się do błędów,

•  wspierają wzrost,

•  zadają pytania,

•  i pozostają emocjonalnie dostępni.

Ciekawe, że pokora często zwiększa szacunek zamiast go zmniejszać.

Dlaczego?

Bo emocjonalnie dojrzali ludzie ufają autentyczności i otwartości bardziej niż perfekcyjnemu performance.

Pokora i błędy

Myślę, że pokora znacząco poprawia relację z błędami.

Arogancki mindset często traktuje błędy jak:

•  zagrożenie,

•  upokorzenie,

•  albo uszkodzenie tożsamości.

Pokora pozwala myśleć:

"„Błędy są częścią uczenia się i złożoności.”"

To tworzy zdrowszą reakcję emocjonalną na:

•  feedback,

•  niepewność,

•  porażkę,

•  i sam wzrost.

I szczerze — emocjonalnie odporne osoby zwykle stają się mniej przywiązane do ciągłego wydawania się poprawnym.

Ciągłe porównywanie się

Nowoczesna kultura zawodowa często pcha ludzi w ciągłe porównywanie się.

Zwłaszcza online.

Ludzie porównują:

•  pensje,

•  osiągnięcia,

•  widoczność,

•  wpływ,

•  produktywność,

•  i ekspertyzę.

Ciekawe, że przewlekłe porównywanie często karmi jednocześnie ego i niepewność.

Pokora tworzy inny mindset.

Zamiast:

"„Jak wyglądać na lepszego?”"

ludzie powoli zaczynają pytać:

"„Jak dalej rosnąć uczciwie?”"

To całkowicie zmienia atmosferę emocjonalną.

Pokora i autentyczność

Myślę, że pokora jest głęboko powiązana z autentycznością.

Bo pokorni ludzie zwykle nie muszą ciągle odgrywać perfekcji.

Mogą:

•  pytać,

•  uczyć się,

•  przyznawać,

•  zmieniać,

•  ewoluować,

•  i komunikować się uczciwie.

Ciekawe, że emocjonalnie bezpieczni ludzie często stają się naturalnie bardziej pokorni.

Nie dlatego, że myślą gorzej o sobie.

Ale dlatego, że nie potrzebują ciągle zewnętrznej walidacji, by ustabilizować tożsamość.

I szczerze — to tworzy znacznie spokojniejszą obecność.

Pokora i wspieranie innych

Kolejny piękny aspekt pokory: poprawia wsparcie i mentoring.

Pokorni profesjonaliści zwykle pamiętają:

•  dezorientację,

•  błędy,

•  trudności w uczeniu się,

•  niepewność,

•  i emocjonalną trudność wzrostu.

Dlatego często stają się:

•  bardziej cierpliwi,

•  bardziej empatyczni,

•  mniej osądzający,

•  i bardziej gotowi pomagać innym.

Ciekawe, prawda?

Pokora humanizuje ekspertyzę.

Podsumowanie

Myślę, że pozostawanie skromnym to jedna z najsilniejszych długoterminowych soft skills w branży IT.

Zwłaszcza w środowiskach pełnych:

•  złożoności,

•  niepewności,

•  szybkich zmian,

•  i wysoce inteligentnych ludzi.

Bo pokora poprawia:

•  komunikację,

•  teamwork,

•  inteligencję emocjonalną,

•  adaptację,

•  leadership,

•  i ciągłe uczenie się.

I szczerze — pokora nie redukuje siły.

Ją stabilizuje.

Może dojrzałość to nie stawanie się osobą, która wszystko wie.

Może chodzi o stawanie się osobą, która:

•  ciągle się uczy,

•  pozostaje ciekawa,

•  uważnie słucha,

•  komunikuje się uczciwie,

•  i pozostaje otwarta na rzeczywistość, nawet gdy ego chce pewności.

Bo w końcu — technologia ewoluuje bez końca.

A może najsilniejsi profesjonaliści to nie ci najgłośniejsi albo najbardziej performatywni.

Może to ci wystarczająco pokorni, by dalej rosnąć bez utraty człowieczeństwa w procesie.

Dzięki!

Seria Soft Skills

Część 31 z 32. Więcej na blogu Empatalk lub ankieta DNA komunikacji: empatalk.app/survey.

Źródła i dalsza lektura

•  Edmondson, A. (1999). Psychological safety and learning behavior in work teams. Administrative Science Quarterly. https://doi.org/10.2307/2666999